41 palua bt.Langemannshof

Reünie 20 mei 2017.

Het avontuur van de reünie 20 mei 2017 in Limburg zit er weer op.
Dit feest dat direct na de viering van het 100 jarig bestaan grondgebonden luchtverdediging heeft plaatsgevonden.

De druk werd dit jaar op de schouders van Rob Smeets gelegd, om een locatie te zoeken die het oude derde waardig was. En dit was hem gelukt, evenals het organiseren van voedsel en tal van zaken voor de inwendige mens.
Samen met zijn vrouw hebben zij het tot in de puntjes verzorgd.

Het grote feest kon dus beginnen na een wat tegenvallend 100 jarig bestaan grondgebonden luchtverdediging die in Venray werd gehouden.

Bij aankomst op de locatie in vlodrop stonden Rob en Ballie ons al trappelend op te wachten, en even later verscheen ook Marleen en Fons. Effies borrelen  en goede gesprekken voeren voor het eten.


Eerst even borrelen voor het eten

Likuurtje.

Zoals ieder jaar wordt er door de manschappen een flesje likeur meegenomen en bij regelmaat worden dan kleine glaasjes gevuld met een willekeurige likeur. Hillarisch om de bekjes te zien na zo’n zoete slok.

Bij het oude derde is dit ingeburgerd als het likuurtje.

Avond eten.

Na een kleine 2 uurtjes borrelen/likeuren en een hoop babbeltjes, kwam de catering het eten brengen. Wat stond er op het menu.

Erpele puree
Krielerpele mit sjpek en ui.
Gebakke sjpek mit mosterd.
Kippepeutje.
Komkommer sjlaai.
Zoervleis.
Komkommer sjlaai.
Moere sjlaai.
Frisje fruit sjlaai.
Sjtekmik mit kruujebotter.

Erg Limburgs, doch goed te nassen.

En toen.

Al weken was dit een terugkomend gesprek.

De nominatie van de “Erik Schut bokaal van verdienste”
Op de Reunie van 2016 heeft William Lemans een beker gekregen uit de handen van Marleen, om hier iets mee te doen. Het duurde even en uiteindelijk kwam het idee om ieder jaar 1 iemand te nomineren, en degene met de meeste stemmen mag gedurende 1 jaar de beker thuis houden. Het werd al snel duidelijk dat het een hele eer zou zijn om deze voor ons “holy grale” thuis te mogen bewaren en ook een eer voor de benoeming.

Een aantal weken voor de reünie heeft Marleen opgebeld en gevraagd of zij de bokaal de eerste keer mocht uitreiken. Natuurlijk werd dit zeer op prijs gesteld.

Na het eten werd de spanning groot want de uitreiking van de “Erik schut bokaal van verdienste” werd uitgereikt. De stemmen werden geteld ( Ook door Marleen) en een zenuwslopend kwartiertje later begon Marleen haar prachtige betoog.
Zij vertelde over Erik, dat hij weinig zin had om in dienst te gaan, en ondanks zijn tegenzin, hij voor het eerst in z’n leven echt vrienden heeft leren kennen.
De bokaal staat voor vriendschap waar een heel verhaal in schuilt, een bokaal waar wij hopelijk nog lang van gaan genieten.

Na deze prachtige woorden, las zij nog een stuk van een brief voor die door 1 van onze maten is geschreven.

Verscholen achter het toetsenbord en monitor, begint het besef te komen wie wel en wie niet.
Nomineren is niet een alledaagse bezigheid en zeker niet als het om verdienste gaat.
Gaat het om het verleden waarvan slechts flarden in het geheugen zit, of gaat het om het heden. Wie was hij en wie is hij nu. Hetzelfde geldt wie waren wij en hoe zijn wij nu, maak daar eens een keuze uit.
Iedereen maakt dezelfde kans en krijgt ook dezelfde kans, dus wordt de jacht geopend naar de minpunten. Of wordt het toch maar de pluspunten tellen……

In welke groep je ook komt, er is altijd wel iemand die het beter doet dan de andere, terwijl de andere het ook weer goed doet met lovende woorden. Wat is dan het criterium om iemand te nomineren rondom de verdienste. Je krijgt tenslotte ook je verdiende loon wanneer je iemand vermoord hebt, en ook wanneer je hard gewerkt hebt, zelfs wanneer je weinig of niets doet krijg je een verdienste.

Kortom er moet een keiharde beslissing genomen worden. En deze beslissing is genomen uit een klein stukje verleden en een klein stukje heden….De rest is de meetellende gun factor.


En toen kwam het hoge woord eruit. Frans ten Bulte aan jou de eer om een jaar lang de verantwoording te dragen over de Bokaal.
De bokaal zit veilig in een ammo box met de letters VIO (verry important Object).

Frans ten Bulte,

Gefeliciteerd namens ons allen.


Avond wandeling.

Met nog wat tranen in de ogen na de uitreiking van de bokaal werd het tijd voor de avondwandeling. Rob die de streek als z’n broekzak kent, loosde ons door een pracht natuurgebied de grens over Duitsland in.

Jan de regelaar had voor de pauze halverwege een fles likeur meegenomen, waardoor zijn broek zo’n beetje op de hielen hing, alleen dat halverwege duurde wel heel lang. Beseffende dat wij dat rot eind ook weer terug moesten.
Gelukkig deed een aantal shotjes likeur ons weer een hoop goed en werd de terugkeer in de vorm van een speedmars afgerond.
Het zweet staat nog op de rug.

Uitreiking Erik Schut bokaal van verdienste. Trots als een pauw. Fraai uitzicht tijdens de wandeling

Een wandeling verder.

Met nog een lange avond en nacht en een plasje in het verschiet werd het tijd om de voorbereidingen te treffen, zoal luchtbedden oppompen. Het tenue in orde brengen en de dansschoenen van de oplader halen.

William zette de muziek op scherp, Jan de likeurtjes, Rob de zoutjes plus worst en kaas en de rest keek of het allemaal op rolletjes liep.

Kortom de avond kon beginnen.

Plasje doen. Meurplek Chips erbij Smullen maar.

De avond.

Nu kan ik hier een heel verhaal gaan houden over de avond/nacht, maar dat sla ik over. De foto’s zeggen genoeg.

Vele uurtjes later.

Een avond, een nacht en heel veel mooie momenten later, droop iedereen af richting slaapzak.
Het duo Bos en Jos samen met Paulus in een aparte kamer (zij kunnen niet tegen snurken :) ) en de rest in de snurk room. Een paar uurtjes pitten en een paar uurtjes rust.

Wakker worden.

Zo rond een uur of half 10 begon piepend en kreunend het peloton wakker te worden.
Rob en z’n vrouw Claar waren al druk doende met het ochtend ontbijt en Gerard hielp met het bakken van de eieren.
Kruimel liep met een bezem rond en de rest zal zielig voor voor zich uit te staren.

Voldoende beweging dus.

Eitje bakken

Slot pleidooi.

20 mei 2017 was voor het oude derde wederom een dag om in de boekjes te schrijven. Het samenzijn, de leuke verhalen, de muziek, de sfeer en vooral de broederschap.
Alomvattend was het al om voordat we het wisten, en spelen geweldige herinneringen als een mooi stuk muziek in het hoofd.

Ditmaal was Limburg het doelwit van dit fraaie stel, En wil ik van hieruit nogmaals Rob en Claar bedanken voor de inzet, het eten en al wat jullie maar gedaan hebben.

We kijken al reikhalzend uit naar de volgende locatie waar wij neer kunnen strijken en de vlag kunnen hangen….

Mannen, tot de volgende REÜNIE